CP3 by Basketball Totaal

In Memoriam: Arno van Brakel

Vandaag bereikte ons het bericht dat op een leeftijd van 56 jaar de bekende basketbalcoach Arno van Brakel is overleden. Arno verwierf de afgelopen 20 jaar bekendheid als coach van onder andere verschillende teams van de Eindhovense trots Almonte, en van Attacus in Veghel.

De eerste keer dat ik met de vrolijke en goedlachse coach te maken kreeg, was toen er twee van zijn speelsters overstapten naar de U20 ploeg van Wyba waar ik indertijd wat zaken regelde op de achtergrond. Verschillende keren die zomer belde ik hem voor contacten en informatie hoe zaken hoorden in de eredivisie. Hij was nooit te beroerd en in de vaak lange gesprekken was de lach nooit ver weg, die later toen ik hem als scheidsrechter tegenkwam ook altijd dicht bij was. Natuurlijk kon ook Coach Arno wel eens kwaad worden op zijn spelers of zelfs de fluitisten van dienst, maar na de wedstrijd was er altijd weer een vriendelijk woord en de glimlach op de vrolijke mond. Hij had echt plezier in wat hij deed.

Toen ik op 24 februari 2001 in Eindhoven een U20 eredivisiewedstrijd tussen Almonte en Van Doesburg Sharklets mocht fluiten, stond zijn naam ook op het sheet. De kleine grote man was echter niet aanwezig, en zijn assistent, die ik in de voorbereiding op het seizoen op een toernooi in Zwolle al had meegemaakt, stond in clownspack te coachen. ‘Jij bent niet degene die op het sheet staat, maar ik vind hem een aardige kerel, dus ik ga niet vervelend doen’ voegde ik de clown toe voor de wedstrijd, en mijn collega keek me verbaasd aan.

Jaren later, in september 2014, mocht ik als coach tegen de kleine grote man uit Veghel aantreden. In de tussenliggende periode was hij een aantal jaar naar Almonte geweest waar hij met veel goede speelsters een speciale band had en goede prestaties neerzette. Het enthousiasme was niets minder dan toen ik hem net leerde kennen. Als een rookie in zijn eerste jaar op het niveau genoot hij van zijn team. Hij had een paar nieuwe speelsters, en verwachtte vooral veel van zijn nieuwe guard, die voor verschillende nationale jeugdploegen gespeeld had in Luxemburg. Ik was te veel bezig met mijn eigen ploeg om door te hebben hoe goed ze werkelijk was. Dat zag ik een jaar later pas toen ze een drijvende kracht was in het Almonte dat iedereen verbaasde in de dames promotiedivisie. De kleine grote man uit Veghel had eens te meer gelijk gehad.

Nadat mijn coachactiviteiten daar halverwege het jaar ophielden omdat ik toch niet zo goed was als ik dacht, speelde hij lang mee voor een toppositie in die competitie. De jaren daarna kwam ik weinig in Veghel, maar als we elkaar zagen was het als vanouds: een brede glimlach, een snelle babbel, een vriendelijk woord en “veel plezier met wat je doet”.

Dit seizoen kwam ik twee keer de dames van zijn geliefde Attacus tegen. Zeker de eerste keer was het vreemd hem niet in de hal te zien. Vandaag blijkt dat er geen herkansing meer komt, en dat doet pijn. Daarom langs deze weg: Dankjewel coach Arno voor je wijze lessen en mooie verhalen. De sport gaat je missen!

Bas Hendriks

Laat een reactie achter